Preview: Demoon (2)

Demonen en aanverwanten zijn altijd een dankbaar onderwerp voor een wat donkerder variant van high-fantasy. Hieronder weer een gloednieuwe concept-tekening voor een demoon, uitgewerkt voor een eventuele nieuwe uitgave van Schimmen & Schaduwen.

Insectoïde demoon, tekening door Foob, 2015

Zoals je duidelijk kan zien heeft deze demoon enkele insectoïde-achtige trekjes. Zijn mond of bek doet een beetje denken aan de kaken van een sprinkhaan. Bovendien zijn zijn voorarmen uitgegroeid tot krabachtige grijpklauwen, en misschien onopvallend op het eerste zicht, heeft hij een extra paar kleinere armen en handen.

Het is daarom makkelijk om in te beelden dat deze demoon vrij agressief is, aanvalt met zijn grote klauwen, maar zijn fijnere handen gebruikt voor eerder manipulatief werk zoals het afpeuzelen van de beenderen van zijn slachtoffers.

Commentaar en bedenkingen zijn steeds welkom!

Bestiarium: Gluurder (2)

Trouwe lezer van deze blog herinneren zich ongetwijfeld dat we lange tijd geleden de Gluurder reeds even aan bod lieten komen. De omschrijving van de Gluurder is dan ook te vinden op deze vroegere blogpost. Hier presenteren we nu echter een nieuwe impressie van de Gluurder, getekend door de onovertoffen huistekenaar van The Wise Tree.

Gluurder, vroege jaren 90.

Gluurder, 2015.

De pose is dynamischer, en ook de fysiologische kenmerken van de Gluurder zijn enigszins aangepast (nek, staart, hanekam, ...).

Bij het opnieuw lezen van de beschrijving van de Gluurder maakte ik me de bedenking dat er voor een fantasy rollenspel niets zo makkelijk is als het uitvinden en bedenken van nieuwe monsters. Een nieuwe wacko monster beschrijven, en daar wat statistieken op kleven, is een laagdrempeling creatief proces. Het is echter veel moeilijker om monsters te bedenken die op een coherente manier in een wereldbeeld passen.

Mijn insziens kan je bij het bedenken van nieuwe monsters inderdaad grosso modo 2 richtingen uit. De eerste aanpak is om er inderdaad voor te zorgen dat de monsters op een intern consistent logische manier in de fantasy-wereld passen: wat is hun plaats in een ecologisch systeem? Waarom lopen ze rond? Indien intelligent, wat zijn hun bedoelingen? Zijn ze zeldzaam, en indien ja, waarom? Waarom zijn ze al niet lang uitgestorven? E.d.

Een tweede aanpak is zich daar weinig van aan te trekken en monsters enkel te beschouwen als een hindernis of moeilijkheid die spelers moeten overwinnen. Men kan dan de verzameling monsters eerder zien als een zeer groot bestiarium  waaruit de spelmeester kan putten om zijn avonturen vorm te geven. Het is in deze optiek dat men soms de meest waanzinnnige creaties tegenkomt. Voor mij zijn een mooi voorbeeld hiervan nog altijd de Modrons (link1, link2), die leven op de outer plane Mechanus, en origineel gepubliceerd voor AD&D in 1983. Te gek, maar passen ze in een klassieke fantasywereld?

Rode Ridder Avonturenspel

Eerder blogde ik al over de Rode Ridder en het potentieel tot rollenspel. In 1991 was er wel ooit een avonturenspel van de Rode Ridder verschenen (link op boardgamegeek), maar tot nu toe had ik dat spel nooit in handen gehad. Ik herinner me wel dat het ooit te koop was via The Lonely Mountain of op Fantasy World, maar ik voelde me toen uiteraard een te gesofisticeerd rollenspeler om me in te laten met rollenspelen gebaseerd op strips.

Op verschillende tweedehands sites kwam ik het spel af en toe tegen, maar tegen prijzen die me niet echt realistisch leken. Op de laatste CRISIS conventie lag het echter op de Bring and Sell voor 5 euro. Ik twijfelde natuurlijk geen moment en kocht het.

Ik heb het nog niet uitvoerig bekeken, maar wordt vervolgd. Alleszins lijkt het me niet van die aard om nu dadelijk een groots opgezetee campaign op te starten, maar het is alleszins een leuk hebbeding.

Bestiarium: Fabrix

Deze keer stellen we een wat ongewoner monster voor uit het basisregelboek van Schimmen & Schaduwen, de ongenaakbare Fabrix. Het gerucht doet de ronde dat dit monster gebaseerd was op een leraar in het college waar een aantal speldesigners toen op school zaten, maar dat is me slechts indirect bevestigd.

Fabrix, illustratie in BR2.

 Het regelboek met groene kaft schrijft het volgende:

De fabrix heeft een slijmerig, langwerpig lichaam en een slurfachtige mond. Hij wordt 5 tot 6 meter lang en alhoewel hij geen poten heeft kan hij zich toch met zijn krachtige lichaamsspieren oprichten, wat hem heel indnikwekkend maakt. Dit doet hij vooral als hij opgewonden is en om tegenstanders te bespringen of om ze met een chemische brij te bespuwen. De fabrix kan zich door een chemische reactie versmelten met hout of steen en gebruikt deze eigenschap veel om slachtoffers te verrassen. Zijn lichaam verspreidt een misselijk makende stank maar zodra hij zich volledig met een stof heeft versmolten verdwijnt de reuk. Toch blijft er steeds een onaangenaam luchtje hangen en een attente held kan dit merken mits een geslaagde Ruiken-proef. Dit kan natuurlijk de pret van de fabrix bederven en daarom verschuilt hij zich gewoonlijk op een plaats waar zijn eigen reuk door een andere wordt overtroffen, zoals in de buurt van afval of bij een bosje welriekende bloemen.
 
Fabrixen zijn hongerige monsters, steeds op zoek naar vers vlees. In een gevecht probeert hij altijd eerst zijn tegenstanders te bespuwen (als een Ademaanval Zuur (1)) en dan te bespringen. Wie besprongen wordt moet slagen in een BEH-proef om tijdig te ontwijken. Mislukt de proef dan wordt het slachtoffer onder de fabrix bedolven en onmiddelijk aangevreten door de sterke lichaamszuren. Het slachtoffer verliest dan elke gevechtsronde automatisch 2D6 LEP en krijgt telkens ook 3 schade aan zijn BEP. Het kan zichzelf alleen bevrijden door een gelukte KRA>OMV proef. Gelukkig blijft de fabrix er gewoonlijk sowieso niet bij zitten tot het slachtoffer volledig verteerd is maar richt zich de volgende gevechtsronde altijd tot een andere tegenstanders , tenzij er geen zijn. Het zuur van de fabrix blijft op uitrusting en kleding plakken zodat wie door het monster getroffen wordt er voortaan stinkend bijloopt. De getroffen persoon en zijn naaste omgeving blijven de nadelige gevolgen hiervan ondervinden behalve als de uitrusting tijdelijk vervangen wordt. De stank kan immers niet uitgewassen worden maar verdwijnt automatisch na enkele weken.

Ook voor een mogelijke nieuwe versie van S&S zijn er reeds nieuwe tekeningen van de Fabrix gemaakt. Hieronder zie je zowel de zwart-wit tekening, als de bewerkte tekening met highlights.

Fabrix, tekening door Foob, 2015

Fabrix, tekening door Foob, 2015

Reuzin, stap 2

De tekeningen voor Schimmen en Schaduwen komen tot stand in verschillende stadia. Een eerste versie is de zogenaamde zwart-wit pentekening. In een tweede stap worden nadien highlights e.d. aangebracht. Nadien worden dan kleuren toegevoegd.

De tekeningen hieronder laten de eerste twee stappen zien op de tekening van de Reuzin, die we reeds eerder te berde brachten.

Reuzin, zwart-wit tekening, Foob 2015.

Reuzin, highlights toegevoegd, Foob 2015.